سرداب

همیشه کوچولو

2011-11-12T08:39:00.000-08:00

همیشه بوی رفتن
همیشه بوی هجرت
همیشه بوی ماندن کنار بی کسی ها
همیشه در هوای رسیدن دوباره
(دوباره ای که هرگز نمی رسد زمانش)
همیشه دیر میشه برای گریه کردن
همیشه هیچکس نیست
همیشه خرده ابری کنار اضطرابم درون من نشسته

2011-09-24T15:20:00.000-07:00

پا گذاشتن بر روی دلم را باور نمیکنم
چه سنگدلانه و بیرحم
میدانم که ردپایش می ماند
تا کی؟
زمان را نمیدانم
شاید تا همیشه
و من جوانی را یاد نخواهم گرفت

2011-09-18T16:26:00.000-07:00

حس مادری که بدون بچه هاش رفته یه رستوران باکیفیت

اولین دلتنگی های وطنی

2011-09-05T19:16:00.000-07:00

یاد اولین باری افتادم که دلتنگ ایران شدم
اون موقع هنوز ایران بودم و یکی از دوستان برام دلار خریده بود. یه 100 دلاری رو برطبق عادت برگردوندم به این امید که اون ورش فارسی نوشته باشه ولی اونورش هم انگلیسی بود دلم ریخت پایین و اولین حس غربت رو اون موقع تجربه کردم. دومیش وقتی بود که برای خرید رفته بودم یه مغازه بود که مانتوهاش حراج بود بی اختیار رفتم طرفش و گفتم آخی دیگه مانتو نمیخوام که... با وجودی که از مانتو و اینا خوشم نمیاد ولی باز هم دلم گرفت
الان یک روزه اومدم وینیپگ یه شهر کوچک که همه چیزش کلی تو ذوق ادم میزنه
نمیدونم میتونم باهاش کنار بیام یا نه ولی گاهی خدا رو شکر میکنم که همه پلهای پشت سرم رو خراب کردم وگرنه با اولین پرواز برمیگشتم وطن
وطنم ایرانم
پ.ن. تنها چیزی که تا این لحظه فهمیدم اینه که ادم نباید به هر قیمتی از ایران بره مگر شرایط خوبی پیش بیاد
....

2011-06-26T06:40:00.000-07:00

آرزوهایمان را در کنارش خاک کردیم تا به خدا برسند
باور نمیکنم اما جوانه میزنند

2011-06-12T05:45:00.000-07:00

وطن یعنی ورای تن

2011-06-09T09:39:00.000-07:00

هرگونه تلاش برای موندن راه رفتن رو هموارتر میکنه

جوانه ها بزرگ می شوند

2011-03-21T00:09:00.001-07:00

سر درخت را که می برند، از کنارش جوانه ها می رویند
درخت تنومندتر، سربریدنش دشوارتر و جوانه هایش فراوانتر
از ریشه قطعش می کنند، باد بذرهایش را به سرزمینهای دوردست می برد

به سرزمینهای دیگر می روند
باد بذرهایش را به میهن باز می گرداند
عرق از پیشانی پاک می کنند و به میهن خیره می شوند
باز می گردند، اینبار با بریدن هر جوانه هزاران جوانه می روید
مبهوت جشن جوانه ها شده اند

2011-03-13T05:59:00.000-07:00

زحمت های زمستان برای به دنیا آمدن بهار ستودنیست. هرچه زمستان سختتر میگذرد بهار ستودنی تر است

برخیز حسینا که هم نام و هم ذاتت به بند است

2011-03-03T03:10:00.000-08:00

هیچگاه نخواستم از تو اسطوره بسازم اما تاریخ از تو چنان اسطوره ای ساخته که کس را توان مقابله با آن نیست

2011-02-28T05:18:00.000-08:00

خروس را خبر کنید که تا طلوع آفتاب امید چیزی نمانده است

اما یادمان باشد که ما انسانیم
با هم بیدار شویم و ببخشیم هرچه جهل پر از نامردیست
کاری بکنیم که دگر جهل نباشد در کار
زیبایی باهم بودن، دانستن و فهمیدن را احساس کنیم
و بدانیم که زیبا بودن در پی آگاهیست

خواسته های ما

2011-02-26T08:03:00.000-08:00

پیشترها (روزهای خوب!): موسوی پرچم ما رو پس بگیر
پریروز: رآی ما رو پس بدید
دیروز: جون ما رو پس بدید
امروز: میرمونو، شیخ مونو پس بدید
...

اندیشه سلطانی تو در سر ما هست هنوز

2011-02-25T01:57:00.000-08:00

گفتی عمیق تر بیندیشیم و ما آنقدر به دنبال معنایش گشتیم تا از فرهنگ لغت ربودندش مباد که معنایش را بیابیم و نسبتش را با آزادی
خانه ات را هم کردند سمبل عدم آزادی! چنانکه قاصدک هم اجازه آمدن به کوچه اش را ندارد. میترسم ورود هوا را هم قدغن کنند

پ.ن1: ترس واژه ای، برخلاف آزادی، گره خورده با خون و پوستمان
پ.ن2: وطن چون طفلکی رنجور به کودکانش می نگرد که چگونه پرپر می شوند. کودکانش را زنده می خواهد تا سبزش کنند

تشابه و تفاوت

2011-02-18T05:32:00.000-08:00

در فاصله انقلاب و آزادی باز هم ما و آنها
اوه چقدر ما! اوه چقدر آنها!
هردو به دعوت کسانی آمده ایم که باورشان داریم. هر دو زجر کشیده ایم. هر دو زخم خورده و ناراضی
حس انتقام در هر دو زبانه می کشد.
اما ای کاش مهلتی را به گفتگو می نشستیم و می فهمیدیم که پیشینه مشترکی داریم.
افسوس که باز ما داغدارتر شدیم و حس انتقاممان فزونی یافت و دور نیست روزی که ما قدرت آنها را داریم، آیا چون آنان «گفتگو» این هنر بشر را به سویی می نهیم؟
ما ....
آنها ....
زخمها

2011-01-10T12:22:00.000-08:00

حس تیمی که نیمه اول رو چهار هیچ واگذار کرده

2010-12-24T10:33:00.000-08:00

دلم برای آمدن کسی تنگ است که با رفتن من می آید
کاش زودتر بیاید

2010-12-12T07:56:00.000-08:00

بر اسارت کسانی می گرییم که آزاد زیستند و آزادانه چگونگی مرگ را برگزیدند!
پر را نمی بینیم!
پرواز نمی دانیم?
وگرنه پرهامان باز است

همیشه راه

2010-12-10T09:06:00.000-08:00

همیشه فکر می کردم راست می گویم

درست می پیمایم

درست؟ راست!؟!

فکر میکنم درست می روم؟

این همه راه

این همه پیچ و علامت، این همه آسمان و یکرنگ (؟) ...

نیستند چنان که می خوانندنشان (رنگهایشان را با چشمهای خود در راههای مختلف دیده ام بارها)

خسته از بودن در زیر آسمان بدسگالانی چون خود

ای کاش می شد یک چشم بر هم زدنی در زیر آسمان عیسی و موسی بود

آنگاه شاید می شد به یاد آسمانشان کمی دیگرگونه فکر کرد و بود

اما ...

اطمینان از انتخابهایی که هر روزه بر آن صحه ...

(میگزارم یا میگزارند را نمیدانم)

گاه برای ره توشه راه کج می کنم و دوباره بازمیگردم

شانه بالا می اندازم

- انگار که اتفاقی نیفتاده-

به راستی

«توجیه»،

این دروغ بزرگ را در کجا می توان پنهان کرد؟

2010-09-19T00:55:00.000-07:00

ضرب المثل شيرازي:

چرا عاقل كند كاري؟

2010-08-02T02:27:00.000-07:00

گداي حق خودمون در وطن خودمونيم

روح زندگي روزگار انساني زندگي نخواهد كرد

2010-05-24T22:17:00.000-07:00

چگونه مي توان باور كرد
كه آهوان دشت را قرباني مي كنند
اما نه چون قابيل به يكباره
كه با كاردي زنگاربسته رگها را يكي يكي پاره مي كنند
ابتدا رگهاي نازك و در انتها سياهرگ را
مي داني...
مي خواهند ذره ذره احساس كنند نبودن هر رگ را

2010-05-22T03:57:00.000-07:00

شهادت فضيلتي الهي ست براي ديگران

خواب

2010-05-15T03:54:00.000-07:00

ديشب دم دماي صبح خواب ديدم يكي ميگفت خليج فارس رو تو يك ذوزنقه و فقط از يك جاهايي (مكانش يه جايي تو ايران بود كه اسمش خاطرم نيست ولي مي دونم تو خواب معلوم بود كجاست) ميشه ديد.  يه آقاهه ازم پرسيد:
تو خليج فارس رو ديدي؟
گفتم: آره.
گفت از (اسم همون مكان)
گفتم نه.
گفت فقط از اونجاست كه چون زاويه 40 درجه داره ميشه خليج فارس رو ديد.
رفتم در آن مكان با كليهاي ديگه.
يه چيز ذوزنقه مانند و توش يه ماهي بزرگ قرمز رنگ ظاهر شد كه هي تغيير شكل ميداد. (اين ماهي، خليج فارس بود)
(مثل رسمهايي كه با بعضي از وسايل رسم مي كشيم) تا اينكه ماهيه چند تا موجود شد: ماهي فايتر به رنگ آلبالويي يكيش بود و جالب هم اينكه همه ماهيا حرف مي زدن.
بعد يه موج اومد و ماهي آلبالويي يه گوشه كنار ساحل دست به كمر ايستاد. بهش يه بسته نقل دادم و گفتم شماها چي ميخوريد؟ گفت اينجا غذا فراوونه ولي ... (اين رو هم يادم نمياد) نداريم. گفتم بگير لازمتون ميشه. گفت آره تا 40 روز ديگه.
برام خيلي عجيب بود كه خليج فارس يك ماهي سخنگو باشه كه از من نقل گرفته.
همون موقها بود كه از خواب بيدار شدم و خواب رو براي خودم دوره كردم. همش يادم بود كه تعبيرشو صبح بپرسم (مخصوصاً جاهايي كه الان يادم نمي آد!) جالبيش اينجاست كه خيلي خوشحال بودم كه به ماهي نقل داده بودم.
ولي بعدش دوباره خوابيدم و يادم رفت يه قسمتهاييش

2010-03-15T22:29:00.000-07:00

نگران سبزي سال نوام

اوضاع ما

2010-02-15T21:15:00.000-08:00

با وحشت در صحنه بريده نفس زدن

با ترس در خانه بودن و براي با ترسان در صحنه دعا خواندن.

وظيفه؟ نه، باوريست در تمامي وجودمان.

خوشبختي را باورش نمي كنيم وگرنه مي آمد

امان از اميدي كه هنوز نفس مي كشد

خوش؟بخت

2010-02-09T22:19:00.000-08:00

هرچه قاچ هاي كيك تولدت باريكتر باشند، خوشبخت تري.

مي داني چرا؟

چون دوستان بيشتري در كنارت هستند.

كج فهمي م

2010-02-01T02:06:00.000-08:00

تبصره: لوگوهايي بسازيد كه در آنها كلمات سخني جز سكون نگويند.

«این اندرز من است: هرکه می‌خواهد پرواز را بیاموزد باید ابتدا ایستادن و رفتن و دویدن و بالارفتن و رقصیدن را بیاموزد. پرواز را نمی‌توان پرید.»
فریدریش نیچه

گمانم اين است كه با پرواز بيگانه اند. با حركت بيگانه اند.تنها سكون را مي پسندند و چنين مرداب شده اند.

تولدت مبارك

2009-12-06T19:25:00.000-08:00

ديشب در 19امين سالگرد تولد برادرم، عكس تولد

‹سهراب اعرابي›

يك لحظه هم از جلو چشمم محو نمي شد،

روحش شاد و يادش سبز باد

...

آرزو

2009-11-02T00:56:00.000-08:00

كاش مي شد بس كنيم از گفتن هرگونه مرگ
كاش مي شد عشق را باور كنيم

آزادي دربند آرام آرام آزاد مي شود؟

2009-10-04T21:29:00.000-07:00

شاه رفت

(بي خواست خودش)

خرمشهر آزاد شد

حجاريان آزاد شد

(گويا بي خواست خودش)

اطلاعيه

2009-09-18T23:53:00.000-07:00

سبز رنگ ممنوع جماعت شده است

نيامد آنگونه كه مي خوانديمش

2009-09-14T02:32:00.000-07:00

زمستان را بردند
راستي وامدارمان كردند
بهار بود و زيبا نفسي سبز
تازه بهاري بود
زردي جز در ذات اندك گلها بيگانه بود
پاييز شد و سبزها ريزان
زمستان در راه
سبزها خاموش
دوباره بهار؟
دانستن را مي خوانديم، مي خواستيم
نداي بهار مي آمد
- گمان كرديم
    نيامد، آن نبود
برگها را گرد و خاكي گرفته بود
و ما دوباره وامدار شديم
رفتند، دوباره رفتند
در شادي وامداريمان آن نشد كه مي خواستيم
در سكوت خويش مانديم
مكث كرديم و آرام آرام راه پيموديم
به عقب
    چپ
    راست
به جلو، نه هرگز
دوباره زمزمه خون بارش گرفت
دوباره دريا شد
دوباره درخت خميد
و ما دوباره وامدار شديم
وامدار سه دوره خون
سه دوره صبر براي آزادي

هذيان

2009-08-29T21:45:00.000-07:00

مترسكي كه از بختش از اين مزرعه سر درآورد. كلاغان تن او و گندمهاي شالي را نك كاري كرده اند.

نوع موجوديتش؟!

چه زيبا مي چرند اينجا، مترسك هم نمي داند.

دستهايش باز بود اول ولي ديري نمي پايد.

توان پلك بستن هم نه يادش هست نه اصلاً ياد مي گيرد. زچشمانش دگر خون هم نمي آيد.

سرش فواره وار، كاه پاشان است

2009-08-26T03:05:00.000-07:00

خدا دموكرات ترين وجود است

...

رفتيم، تسليت گفتيم وهريك بكار خود بازگشتيم

2009-07-21T03:23:00.000-07:00

رفتيم تا براي آمرزش روحي دعا كنيم كه برايمان دعا مي خواند
- خدايش بيامرزد
شهيد آمرزيده خداست
- مگر چه ديگري مي شد گفت كه گريه هم مصلحت نبود
رفتن، ايستادن و سكوت
مثل تمام رفتنها، مثل تمام ايستادنها
- جوان بود
مگر جوانها نمي ميرند
- آزاده سروي بود
سروها هم مي خشكند
- هدفش سبزه چراغي ست كه اميد آزادي مي خوانيمش

2009-07-15T01:47:00.000-07:00

ما بذر سروناز در اين شوره زار خاك با آن اميد كه روزي شود بهار مدفون نموده ايم

محمود

ما وامدار اميد اميدواراني هستيم كه ديگر نيستند

(هركس به نوع خودش، با فرياد، هنر، علم...)

2009-07-12T22:59:00.000-07:00

مقاومت

اميد

صبر

پيروزي

ايراني تحملش زياده ولي صبرش خيلي كمه، خيلي

2009-07-11T21:17:00.000-07:00

مي آيد آرام آرام
پيش از آنكه بخوانيش
پيش از آنكه بدانيش
پيش از هر احساس تو
با خواستنت كه خود نيز نميشناسيش
مي آيد تا اميد بارورت كند
ورق ميزني هرآنچه حافظ است
تا بيابي آنچه ميخواهيش
از خواستنت هيچ نمي داني
افسرده؟ غمگين؟
نااميد ناشناس فريادرسي مي طلبي

2009-05-02T01:00:00.000-07:00

هيچ از"بهتري" نمي دانم

بيشتر از هيچ هم نمي دانم

خوب مي دانم

نمي انديشم، ترس از فهميدنش...

قوي زمانيست كه بودن و ماندن را نمي شناسم

لغات فرهنگ را -نه- فرهنگ لغات را مرور مي كنم بارها و بارها

- فرهنگ را و لغات را جداگانه

غريبه اند تماميشان تا بيابمشان

- پيدايند. بنگر!

نمي بينم همه جا تاريك است

2009-04-04T21:17:00.000-07:00

پيام تبريك عيد 1388 حسين باراك اوباما (رييس جمهور آمريكا)

به اميد جهاني لبريز از آرامش و صلح

درد دل

2009-02-09T02:18:00.000-08:00

دلم از این همه تنهایی دل می گیرد

چه کنم ناچارم...

دلت بسوزه بهتر از اينه كه دلت بشكنه

2008-12-20T01:59:00.000-08:00

به ياد تمام شب هاي يلداي نيامده

ياد مي كنم دوره هاي حافظ را در يلداهايي كه پس پشت نهاده ايم

نمي خوانيش را مي دانم اما مرور مي كنم تمامشان را

به كجا چنين شتابان؟

2008-12-07T20:02:00.000-08:00

اين پست رو براي صبا گلك مي نويسم كه وقتي خوندن ياد گرفت بخونه:

ما به مردها گفتيم: مي خواهيم مثل شما باشيم. مردها گفتند: حالا كه اين قدر اصرار مي كنيد، قبول ! و ما نفهميديم چه شد كه مردها ناگهان اين قدر مهربان شدند. وقتي به خود آمديم، عين آن ها شده بوديم. كيف چرمي يا سامسونت داشتيم و اوراقي كه بايد به اش رسيدگي مي كرديم و دسته چك و حساب كتاب هايي كه مهم بودند.. با رئيس دعوايمان مي شد و اخم و تَخم اش را مي آورديم خانه سر بچه ها خالي مي كرديم. ماشين ما هم خراب مي شد، قسط وام هاي ما هم دير مي شد.. ديگر با هم مو نمي زديم. آن ها به وعده شان عمل كرده بودند و به ما خوشبختي هاي بي پايان يك مرد را بخشيده بودند. همة كارهايمان مثل آن ها شده بود فقط، نه! سلاح نفيس اجدادي كه نسل به نسل به ما رسيده بود، در جيب هايمان نبود. آن گلولة اليافي لطيفي كه قديمي ها به اش مي گفتند عشق، يك جايي توي راه از دستمان افتاده بود. يا اگر به تئوري توطئه معتقد باشيم، مردها با سياست درهاي باز نابودش كرده بودند. حالا ما و مردها روبه روي هم بوديم. در دوئلي ناجوانمردانه. و مهارتي كه با آن مردهاي تنومند را به زانو درمي آورديم، در عضله هاي روحمان جاري نبود. سال ها بود حسوديشان مي شد. فقط ما مي توانستيم با ذوقي كودكانه به چيزهاي كوچك عشق بورزيم. فقط و فقط ما بوديم كه بلد بوديم در معامله اي كه پاياپاي نبود، شركت كنيم. مي توانستيم بدهيم و نگيريم. ببخشيم و از خودِ بخشيدن كيف كنيم. بي حساب و كتاب دوست بداريم. در هستي، عناصر ريزي بودند كه مردها با چشم مسلح هم نمي ديدند و ما مي ديديم. زنانگي فقط مهارت آراستن و فريفتن نبود و آن قديم ها بعضي از ما اين را مي دانستيم. مادربزرگ زيبايي زن بودن را مي دانست. وقتي زني از شوهرش از بي ملاحظگي ها و درشتي هاي شوهرش شكايت داشت و هق هق گريه مي كرد، مادر بزرگ خيلي آرام مي گفت: مرد است ديگر، از مرد بودن مثل عيبي حرف مي زد كه قابل برطرف شدن نيست. مادربزرگ مي دانست مردها از بخشي از حقايق هستي محروم اند. لمس لطافت در جهان، در انحصار جنس دوم است و ذات جهان لطيف است. مادربزرگ مي گفت كار زن ها با خدا آسونه. مردها از راه سخت بايد بروند. راه ميان بري بود كه زن ها آدرسش را داشتند و يك راست مي رفت نزديك خدا. شايد اين آدرس را هم همراه سلاح قديمي مان گم كرديم. به هر حال، ما الان اينجاييم و داريم از خوشبختي خفه مي شويم. ده تا نايلون پر از روغن و شامپو و وايتكس و شيشه شور و كنسرو و رب و ماكاروني خريده ايم و داريم به زحمت نايلون ها را مي بريم. چقدر مادربزرگ بدبخت بود كه در آن خانه مي شست و مي پخت. حيف كه زنده نماند ببيند ما به چه آزادي شيريني دست يافتيم. ما چقدر رشد كرديم. افتخارآميز است كه ما الان، هم راننده اتوبوس هستيم هم ترشي مي اندازيم. مهندس معدن هستيم و مرباي انجيرمان هم حرف ندارد. هورا ما هر روز تواناتر مي شويم. مردها مهارت جمع بستن ما را خيلي تجليل مي كنند. ما مي توانيم همه كار را با همه كار انجام دهيم. وقتي مردها به زحمت بلدند تعادل خودشان را ايستاده توي اتوبوس حفظ كنند، مابا يك دست دست بچه را مي گيريم با دست ديگر خريدها را، گوشي موبايل بين گردن و شانه، كارهاي اداره را راست و ريس مي كنيم. افتخارآميز است. دستاورد بزرگي است اين كه مثل هم شده ايم. فقط معلوم نيست به چه دليل گنگي، يكي مان شب توي رختخواب مثل كنده اي چوب راحت مي خوابد و آن يكي مدام غلت مي زند، چون دست و پاهايش درد مي كنند. چون صورت اشك آلود بچه اي مي آيد پيش چشمش. بچه تا ساعت پنج مانده توي مهد كودك... همه رفته اند، سرايدار مجبور شده بعد از رفتن مربي ها او را ببرد پيش بچه هاي خودش. نيمة گمشده شب ها خواب ندارد. مي افتد به جان زن. مرد اما راحت است، خودش است. نيمة ديگري ندارد. زن گيج و خسته تا صبح بين كسي كه شده و كسي كه بود، دست و پا مي زند. مادربزرگ سنت زده و عقب افتادة من كجا مي توانست شكوه اين پيروزي مدرن را درك كند؟ ما به همة حق و حقوقمان رسيده ايم.

اقتباس از نويسنده اي ناشناس!

2008-10-11T20:35:00.000-07:00

اين بيت يعني چي؟!

حافظ ار میل به ابروی تو دارد شاید
جای در گوشه محراب کنند اهل کلام

2008-10-07T20:42:00.000-07:00

كاش مي شد امروز يه بادكنك چسبوند روي ميز كار كه همه يادشون بمونه امروز چه روزيه. (مخصوصاً اونايي كه بچه هاشونو معمولاً در قالب تلفن يا مبايل مي بينند!)

نمي توني بچه همكارت رو كه يه هفته ست خواهر دار شده (مطمئناً مامان نميتونه هديه روزشو براش بخره و بابا هم سرش شلوغه )خوشحال كني! - فضولي بچه؟! به تو چه

كاش مي شد مثل بچه ها ندانسته ها و ناتواني ها رو بخشيد تا دنيا زيبا بمونه!

كاش مي شد ...

حداقل امروز...

پل پل پل، پل از همه رنگ

2008-09-20T20:41:00.000-07:00

دختران روستابه شهر فکر می کنند

دختران شهردر آرزوی روستا می میرند،

مردان کوچک به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند

مردان بزرگ در آرزوی آرامش مردان کوچکمی میرند.

کدامین پل در کجای جهان شکسته است که هیچ کس به خانه اش نمی رسد؟

نميدونم شاعرش كيه!!!!!!!

2008-05-04T19:18:00.001-07:00

صبحها تنهايي از سگها فرار ميكنيم، عصرها دسته جمعي بهشون سنگ ميزنيم...

2008-04-22T19:35:00.000-07:00

رفتني زودتر نرود خاك دل چشم را كم سو مي كند. پاهايش مستدام ماندن نيست.

جهان اول

2008-04-14T19:36:00.000-07:00

آمريكا به روايت آمريكا سخنراني 20 دقيقه اي موجود در اين پست خيلي به دلم نشست. خيلي برام ملموس بود!!!!

كاش مي شد هنوز گفت. . .

2008-04-13T19:36:00.000-07:00

كشور جهان سوم جاي ست كه اگه بخواي كشورتو آباد كني بايد خونتو خراب كني و اگه بخواي خونتو آباد كني بايد مملكتتو خراب كني

دكتر حسابي پس از يك سال بازگشت به ايران

2008-02-29T19:52:00.000-08:00

وحشت پاسخ کوه هر لحظه تندتر می گریختاندش

2008-02-12T02:33:00.001-08:00

گاه از شیطان فرار نمی کنم،
به درون امن نه، اما راهش می دهم تا بدانم چقدر هم جنس اویم
جاخوش کند وجودم سرشار از اوست
خنجر بزنم بر خود می رود بودنم
خون خاکی فوران می زند یا شعله های آتش؟
کشتی با اهریمن یا با خود
آتشی نیست، خون نیست
شک به شیطانی بودنم
به همراه بودنش در این وادی ای که تنهایی می خوانمش
غرور و اطمینان از نبودنش پررنگ ترش می دارد

این هم وسوسه دیگر شیطان است
بهانه رنگ می زنی تا چند صدایی درونت یکی شود
سیاه؟ می پوشاند تمام رنگها را و سفید پاک می کند همه بوده ها را
و خدا که همه جا می بینیش، کمرنگ تر از شیطان است

همزاد؟!

2007-12-15T01:06:00.000-08:00

2007-12-03T21:11:00.000-08:00

زبان‌شناسی ترانه‌های فارسی

مقاله ای از رضا مهرعلیان

کتابی از مارکز

2007-11-24T22:09:00.000-08:00

کتاب "خاطرات روسپیان سودازده من"
نوشته گابریل گارسیا مارکز نویسنده پر آوازه کلمبیایی در اکتبر 2004 به بازار آمد و چاپ اول آن در یک میلیون نسخه منتشر شد. "روسپیان سودازده من" موجب سر و صدای زیادی در مطبوعات و محافل هنری شده و کتابی است کوچک که در آن به رابطه عشق پیرانه سر مردی سالخورده و دخترکی نوجوان اشاره دارد و نگاهی است متفاوت به مفهوم پیری، عشق و زندگی
این کتاب توسط امیر حسین فطانت مستقیما از زبان اصلی ، اسپانیایی ، به فارسی ترجمه و توسط نشر ایران در امریکا منتشر شده است. این کتاب در ایران اجازه انتشار نیافت.

2007-11-24T01:43:00.000-08:00

‘Arguments out of a pretty mouth are unanswerable’
Joseph Addison, 1672–1719

‘There are no foreign lands, only the traveller is foreign.’
Robert Louis Stevenson, 1850–1894

2007-11-20T03:57:00.000-08:00

بدترين نوع گمراهي، نپذیرفتن اشتباه خود است.

امام رضا

کتاب مقدس

2007-11-10T19:08:00.000-08:00

نسخهpdf عهد قدیم

خودمانی

2007-10-29T20:28:00.000-07:00

متنی

که خوندم یاد خیلی از تجربه هام انداختم، خیلی چیزها، خیلی.....

زندگی مگه چیه؟ مگه کی هستیم؟! زخم می زنیم و می شینیم تماشا می کنیم، فوران خون رو آزمایش می کنیم، گروه خونی رو پیدا می کنیم، شدت فوران رو محاسبه می کنیم و لبخند می زنیم.

خون به سر می رسد و لبخند ما به بدرقه اش ...

می گوییم زندگی چند صباحی بیش نست، می نویسیمش حتی!

2007-10-23T20:20:00.000-07:00

کتاب گمشده ابراهیم بیشترین مخالفت ها را از کلیسا به دنبال داشته است،

http://www.bookofabraham.info/

Josegh Smith آنرا از پاپیروس های مصر باستان ترجمه کرده است !

این کتاب یکی از کتاب‌های مورمن‌هاست. ادعا می‌شود (از طرف مورمن‌ها) که این کتاب از چنین متونی ترجمه شده. اگر می‌خواین در مورد درستی این ادعا بحث کنین کلاً یکم در مورد این دین (یا در واقع گروه از مسیحیت) تحقیق کنین. مثلاً در مورد اینکه ادعا می‌شه چطور کتابشون ترجمه شده. یا در مورد عقیده‌ی قدیمیشون در مورد چند همسر داشتن یا در مورد عقیدشون در مورد اینکه سرخ پوست‌ها یکی از ده قبیله‌ی گم شده‌ی یهود هستند که به آمریکا محاجرت کردن.

قضاوت با خودتان

بند یک

2007-10-20T21:22:00.000-07:00

وداع را زلزله زندگی می خوانم وقتی نمی خواهمش

رخوت، درهای خواستن را می بندد

خط بطلان می کشی ،

رنگ نمی گیرد و با رنگهای نامریی دل خوش می کنی ،

ذل می زنی به درهای بسته

سرباز می زنی از باز کرد تا سراب تصوراتت نقش بر آب نشود

طوفان، درهای بهشت، جهنم و خانه ات را می شناسد

چقدر می شناسیش

وحشت

2007-10-16T20:45:00.000-07:00

یک ماهی گذشت.....

-اینجا اگه اول صبح چایی می خوای خودت باید بری بیاری

- فقط اگه مجبور بشم، در شرایط خاصی چایی می خورم

- اینجا چای خور می شی

- (زمزمه) اینجا خیلی چیزها می شم، اینم روی بقیه

آرام نشسته بود

2007-10-15T21:16:00.004-07:00

آنقدر بر نامت گریستم تا پاک شد

باورم شود

...........روحت نبوده است

هرگز؟؟!

روزي که اميرکبير گريست

2007-10-10T22:13:00.000-07:00

در سال 1264 قمري، نخستين برنامه دولت ايران براي واكسن زدن به فرمان اميركبير آغاز شد. در آن برنامه، كودكان و نوجواناني ايراني را آبله‌كوبي مي‌كردند. اما چند روز پس از آغاز آبله‌كوبي به امير كبير خبردادند كه مردم از روي ناآگاهي نمي‌خواهند واكسن بزنند. به‌ويژه كه چند تن از فالگيرها و دعانويس‌ها در شهر شايعه كرده بودند كه واكسن زدن باعث راه ‌يافتن جن به خون انسان مي‌شود.هنگامي كه خبر رسيد پنج نفر به علت ابتلا به بيماري آبله جان باخته‌اند، امير بي‌درنگ فرمان داد هر كسي كه حاضر نشود آبله بكوبد، بايد پنج تومان به صندوق دولت جريمه بپردازد. او تصور مي‌كرد كه با اين فرمان همه مردم آبله مي‌كوبند. اما نفوذ سخن دعانويس‌ها و ناداني مردم بيش از آن بود كه فرمان امير را بپذيرند. شماري كه پول كافي داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله‌كوبي سرباز زدند. شماري ديگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان مي‌شدند يا از شهر بيرون مي‌رفتند.روز بيست و هشتم ماه ربيع‌الاول به امير اطلاع دادند كه در همه شهر تهران و روستاهاي پيرامون آن، تنها 330 نفر آبله كوبيده‌اند. در همان روز، پاره‌دوزي را كه فرزندش از بيماري آبله مرده بود، به نزد او آوردند. امير به جسد كودك نگريست و آنگاه گفت: ما كه براي نجات بچه‌هايتان آبله‌كوب فرستاديم. پيرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امير، به من گفته بودند كه اگر بچه را آبله بكوبيم، جن زده مي‌شود. امير فرياد كشيد: واي از جهل و ناداني، حال، گذشته از اين‌كه فرزندت را از دست داده‌اي بايد پنج تومان هم جريمه بدهي. پيرمرد با التماس گفت: باور كنيد كه هيچ ندارم. اميركبير دست در جيب خود كرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حكم برنمي‌گردد، اين پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز. چند دقيقه ديگر، بقالي را آوردند كه فرزند او نيز از آبله مرده بود. اين بار اميركبير ديگر نتوانست تحمل كند. روي صندلي نشست و با حالي زار شروع به گريستن كرد. در آن هنگام ميرزا آقاخان وارد شد. او در كمتر زماني اميركبير را در حال گريستن ديده بود. علت را پرسيد و ملازمان امير گفتند كه دو كودك شيرخوار پاره دوز و بقالي از بيماري آبله مرده‌اند. ميرزا آقاخان با شگفتي گفت: عجب، من تصور مي‌كردم كه ميرزا احمدخان، پسر امير، مرده است كه او اين چنين هاي‌هاي مي‌گريد. سپس، به امير نزديك شد و گفت: گريستن، آن هم به اين گونه، براي دو بچه شيرخوار بقال و چقال در شأن شما نيست. امير سر برداشت و با خشم به او نگريست، آنچنان كه ميرزا آقاخان از ترس بر خود لرزيد. امير اشك‌هايش را پاك كرد و گفت: خاموش باش. تا زماني كه ما سرپرستي اين ملت را بر عهده داريم، مسئول مرگشان ما هستيم. ميرزا آقاخان آهسته گفت: ولي اينان خود در اثر جهل آبله نكوبيده‌اند. امير با صداي رسا گفت: و مسئول جهلشان نيز ما هستيم. اگر ما در هر روستا و كوچه و خياباني مدرسه بسازيم و كتابخانه ايجاد كنيم، دعانويس‌ها بساطشان را جمع مي‌كنند. تمام ايراني‌ها اولاد حقيقي من هستند و من از اين مي‌گريم كه چرا اين مردم بايد اينقدر جاهل باشند كه در اثر نكوبيدن آبله بميرند.

منبع حكيمي، محمود. داستان‌هايي از زندگي اميركبير. دفتر نشر فرهنگ

و ما از چه می گرییم و می نالیم؟!...

(مگر مسوولیم؟!)

2007-10-10T02:54:00.000-07:00

در مسابقه دو و میدانی سیاتل، 9 ورزشکار عقب مانده جسمی یا روحی در مسابقه دو 100متر شرکت کردند. هیچ کس دونده نبود ولی تلاش برای برنده شدن... در نیمه های مسابقه پای یکی پیچ می خورد و بر زمین می افتد، پسر گریه می کرد، هشت نفر دیگر سرعتشان را کم کردند، به پشت سر نگاه کردند ... برگشتند.هر 9نفر تا خط پایان دوشادوش هم گام برداشتند...

راستی رکوددار دو 100 متر المپیک کیست؟ کشتی و سایر شاخه های ورزشی چطور؟ در بقیه علوم کدامین خبر همه گیر است؟

ممنوع!!!!!

2007-10-08T02:59:00.000-07:00

چشمان شیشه ای اشکی نمی سازند!

سرت را بردارتا نگاهت سبکتر بر زمین افتد

شیشه که عمقی ندارد-

کوکت را می گذارم بر روی همیشه خنده - اخم ممنوع!

گریه را هم پاس کن به ازلیتی که نبوده است

وجدان را بگو که برای گریه باید دلتنگی کند، دنبالش پرسه بزند تا به ابد

2007-09-14T00:43:00.001-07:00

جمع كنيد

2007-09-06T07:22:00.000-07:00

روزهایی که شب را ورق می زنند

شبهایی که کشداری هاله امید را بیشتر می کنند

بازتعریف غیبت؟

- بارها و بارها -

باورت شود هرگز نبوده است

- پرستش بودن ابدیتش می کند

گمان را پنهانتر نکن در پستویی که باز نمی شود به اختیار

چه میکنی با سرباززدنش

- تکرار خاطره

ربود، تکاند، خاطری نیست تا چک چک نبودن را تکرار کند

سراب، خورشید را گول می زند

خنجر می زند تا در نبودنش ردپای تاریکی شود

توهّم بازخوانیش کند؟!

....

2007-07-11T22:31:00.000-07:00

از انسان
....... معنیش،
.................. فراموشی،
را به ارث برد...
بیش تر را به یاد ندارم.
خاطرت هست؟

در نبودنت همیشه کم بود

2007-07-06T01:39:00.000-07:00

کاش هر روز صبح امتحان بود...

2007-06-16T16:27:00.000-07:00

جان انسانها زماني ارزش دارد كه زندگي با شرافتي داشته باشند،

از اين رو لازم نيست كه دكتر حسابي براي نجات جان معتادي خود را به زير ماشين بياندازد.

هابيل

نميدونم اين شرافت رو كي مشخص مي كنه؟!!!(حتماً نظام سرمايه‌داري)

از كجا معلوم كه دكتر حسابي خودش معتاد نباشه؟!

تاسف يا پختگي؟

2007-06-10T09:41:00.000-07:00

يا بمير راحت، يا زندگي كن ناراحت!

هابيل

هلبيل ميگه جملش اين بوده:

ترجيح مي دهم که بميرم راحت- تا اين که زندگي کنم ناراحت.

زن

2007-03-27T00:17:00.000-07:00

نوراي سه ساله يك كاري يادگرفته، يادگرفته كه زنان چطور با حركت سر موها را از روي صورتشان پس مي زنند.
حالا او هم اين كار را انجام مي دهد – همه عمر- و او هم يك زن شده.

پيتربيكسل، ترجمه بهزاد كشميري پور

پناهنده

2007-03-04T11:34:00.000-08:00

كاش پلكهايم مي مرد
...... آرامش سنگين شدن شب، تندتر ميرفت
...... شب شبنمآلود، پوستش ميماند
...... و ردايش را آرامتر ميداد به روز اعتمادبر بي پوست
...... روز، دوباره دم كردگيش را در شب فرو مي برد

دل شب نشكند؟
…!
تعجيل آمدنت را آرامتر ميگويم
تيكتيكها را ميشمارم، تا در ضربانش تعجيل شود
حايلان روز را بر پلكها ميگذارم
مرور ميكنم شب را از ابتدا
هنوز شب نرفتهاست،
............................... زود تر
دوباره نفروشم روز را به رداي نيمشب؟
…
آمدنت را درنگ كني
پرواز ميدهم نيامدنت را در دل ناديده شب،
راه را گم ميكند؟

( آبستن شده، با هزاران "نيامده" ميخواهد بازآيد
"آمدنت"، در درنگِ مانده، پوسيدن آغاز كرده )

در زير پلكهايم "نميآيد" به رژه در نيامده
.............................................. زودتربيا
صداي باران را مي شنوي
برف شد
طلايي آفتاب هم گذشت
.................................................................... زودتر نزديكتربيا

2007-02-12T04:16:00.000-08:00

تازگيها آبگوشتهاي قبلي رو دارم گرم مي كنم، ولي نمي دونم چرا!!!!!!!!!!!!!!!!!!

مي توان در حسرت ديدار يك گل تا ابد پوسيد و پژمرد

...

خاكستر خاطره؟

2007-02-01T04:32:00.000-08:00

سالها پيشترك به عزيزي گفتم

باز هم بايد رفت

....................................تا فراسوي نگه هاي عميق

...بازهم بايد فرياد كشيد

....................................كه دراين تاريكي

...............................................گل شبدر زندست

پوزخند ناز مليحش انگار

.........................آتش جانسوزش مي كشد هرچه نگاه و هيجان و ناز است

آتشش را به فراسوي نگاه شادي

........................................شاد آيا بشود كرد شبي؟

تكرار

2007-01-27T12:47:00.000-08:00

یادمن میآید
که پدرجد من اینجا
............ ....روزی
دست در دست نوباوه، تمدن میگشت
وبه ما میآموخت
.................. که بدانیم به ذرات وجود
........................معنی عشق
........................محبت
........................مردی
......................ومن وتو انگار
........................مشق خود را ننوشتیم ونخواندیم از بر
........................که بباید باشیم زنده و تازه نفس
........................چشممان بسته به روی خورشید
........................دلمان تاریک است
........................دستها یخ زده
........................پاها خسته وتاول زده
........................روحمان سنگ شدست
........................قلب مردم انگار پرشده از کینه
........................قلبمان بیمار است

........................دردل دشت امید
........................بی سواران- اسبان
............................به امید سایه یک- دو سوار
............................سر به زیر و قدم چشم زمان میکوبند
...............................................آهِ آن جد بزرگ می کند حیرانم....

ذخيره نبودنت

2006-12-19T13:12:00.000-08:00

خطاب مي كنم ترا

و در جواب پاسخت

...........................نام مي برم ترا

...

تا به شكوه پرسيم

......................"چرا؟ چه شد؟"

طنين سكوت بي صداييم صداي مي كند ترا

...

2006-12-07T13:02:00.000-08:00

Believe me!

............. We are living in the middle of nowhere..........

آرامش خیال

2006-11-15T11:48:00.000-08:00

رشته افکارم از هم گسست
ولی هنوز حسی غریب تمام وجود مرا تسخیر کرده.......................
حس وجود تو،
حس نفسهایت،
........................حس وجود ذره ای عشق تو به دیگری
( آشنا یا غریب )
و آنگاه که اطمینان یابم
تو
........کسی را
.................عاشقانه
...........................دوست می داری
......................................آرامش می یابم

تنها
"دوست داشتنی عاشقانه"
هر که باشد
هرکجا
هر زمان
....

همهمه

2006-11-09T13:16:00.000-08:00

"به مهربان، آرامش دهنده ای

که آشناست"

تمام لحظه های خوب بودن و نشستن
....کنار آدمای خوب با گذشت با وفای دلنشین
....بهانه های خوش گذشتن زمان بی گذر
....شنیدن صدای پر صلابت و مهیب آرمان زندگی
.... نفس کشیدنای تند، برای منظری سترگ
.و آه و حسرتی برای چشم کوچکی
. و این همه صدای تِپ تِپی برای یک قدم گذشتن از زمان؟

یافتن،

.....جستن،

..........در زمان و لحظه ای دگر

.........................................تمام شد

صدای چک چکی از آن زمان جدا شدست

.............................صدای همهمه

................................و طرح خنده ای

..................................مرا به خود کشاندم

...............................فغان کوچکی

..................................مرا ز خود رهاندم

2006-11-02T11:27:00.000-08:00

می توان لبخند زد و گفت سلام

بعد از آن هم به تفکر بنشست

یا که در خم فرو رفت و گذشت.

هیاهوی آتش

2006-10-28T04:09:00.000-07:00

در میان همه سرماها

...........روز ما پر شده از عشق به شبهای دراز

...........و شبان را به امید سحری روز کنیم

....................................و دوباره

و دوباره...................................

............................و نیاز...................................

...

2006-10-26T12:19:00.000-07:00

کاش می شد

......میخ پایم را فغانی در میان ابرها

.............................جاری کند

..........................

عذاب وجدان

2006-10-21T11:54:00.000-07:00

شب پاییزی آرامی بود و در خیابانهای شهر حتی پرنده هم پر نمی زد. صدای همایون شجریان هم این حس مطبوع را صدچندان میکرد.
درازای سوال چندساعت قبل چند دوست شفیق در مورد خارج رفتن، شعر فریدون مشیری را زمزمه میکردم:
"... من اینجا ریشه در خاکم
من اینجا عاشق این خاک از آلودگی پاکم
...."
نزدیکیهای خانه بودم که خانم جوانی پرید جلوی ماشینم، قیافش خیلی مضطرب بود.ماشین را وسط خیابان نگهداشتم، درها قفل بود و همه شیشهها بالا.کنار خیابان پیکانی پارک شدهبود و در کنار آن چهار تاپسر ایستادهبودند.در آنالیز ساختگی یا واقعی بودن ماجرا بودم که مامان با صدای بلند گفت:"برو هدا، نگه ندار". برادرم(16ساله):"صبر کن ببینیم چیکار داره." آرام آرام حرکت کردم. شکر خدا پژویی ایستاد که ببینه چه خبره. به 110 زنگ زدم ولی خب چه فایده!
در آن لحظه حفظ سلامتی سرنشینهایم از همه چیز مهمتر بود. ولی اگر صحنه ساختگی نبود چی؟ اگر آن زن واقعاً کمک میخواست یا مریض داشت یا...
پس این همه حرفهای قشنگ فقط برای خواندن و نوشتن ساخته میشوند؟ قیافهاش یک لحظه هم از جلوی چشمهایم دور نمیشه؛ با گذر زمان بیشتر از خودم خجالت میکشم و بیشتر حس میکنم که آن زن خودم بودم!
چرا ما عدم اعتماد را فرض اول میدانیم؟ بهترین راهکار در اینگونه مواقع چیست؟ راستی چه باید کرد؟
تنها جوابی که دریافت کردم تا حالا این بوده:"خیلی بیکاری هدا"

2006-10-16T04:02:00.000-07:00

مفهوم وطن،
.............در غربت
......................چگالتر کاشفانه میشود
تعبییر عشق هم آبیانه میشود در آن سرا
خیال خام سبزیش،
---------------- دوباره در فراق او شکفتنی ست
همیشه فکر میکند که سرخی غروبها،
....................................دوای طعم کال سیبهای هستیاست
................... نمیشود که در درون این سرا،
.............................کسی ستاره گم کند
دوان، دوان، پس از سراب عشقها
........میان دود مه گرفته تمام طرح خندهها

............ تلاش میکند که یک سرا بنا کند
کمی کنار جوی پیر
میان دشت آینه
کمی صدف
کمی نشاط خانگی
و کمترک صدای سنگهای خیس
............................. میان شعلههای اشک
کمی تسلی نگاه
و رخصتی برای دست یک فرشته نجات
ولی هنوز
.........میان مرزهای یک افق سپیدهها خیالیند!

2006-10-06T13:13:00.000-07:00

گاهی مهربانی دم دست ترین چیزیه که ما داریم!

چارلی چاپلین

روحش شاد و یادش گرامی باد

آرامش

2006-10-05T13:58:00.000-07:00

بسان ماهی ته آبی شدم
تا تشنج هایش آبی بماند
نگاهش نقره گون شود
ودر انعکاس آینه ها ناپدیدارتر از شبه شود

2006-10-03T12:59:00.000-07:00

کاش می شد که پس از این همه پیچش به زمان

یک گلی باز شود

تا که شاید ز پس پنجره ای

شاخه گل - دلتنگی -

چهره ای

باز کند

زمان را کندتر می خواهیش؟

2006-10-02T08:49:00.000-07:00

سنگینی شب چندان ربودت

که پاورچین رفتنش را نیافتی

دیر برخاستی، عزیز

سپیده هم رد شد

ظهرت را دیرتر خواندی و عصر را زودتر

تا در تکاپوی نبرد،

زمان را کشدارتر کنی و در هیبت افق خیرهتر بمانی

نگاهت از تو جلو میافتد

از ذهنت میپرد

که شام را بخوانی

تا دیگرباره روز آید

شبتاب در تعلل صدای تو مبهوتتر میماند...

2006-09-30T13:37:00.000-07:00

"به چشمان مهتابی آیسان"

زندگی گرمی دلهای پر از کینه ماست
که چو گل با لبخند،

چهرهای باز کند

و پس از باز شدن،

روزنی رخ بنماید

...
و تو گویی، که هوا مهتابیست
کودکی اخمکنان میپرسد

"تو چرا برگشتی؟!"

دغدغه؟

2006-09-13T09:51:00.000-07:00

انگشتانش را قلم کردند

تا دیگر دیکته ای ننویسد

که غلط باشد

سر به هوا

2006-09-12T12:56:00.002-07:00

مرغ آمین زمان،

در هوا می چرخد

سایه اش روی زمین،

خسته شده قاصدکیست که به دور قفس تنهایی می چرخد

و تو آرامتر از زمزمه مبهم باد

از کنار قدمش می گذری

می آید در کنار قدمانت آرام

دور تا دور قدمهای تو را حلقه ای می سازد

از کنار نفسش تندتر می گذری

ضربان قلبت به خودش می خواند

می آید در کنار قدمانت آرام

می رود بالاتر

دور تا دور سرت می چرخد

سایه اش روی زمین برگ سبز خشکی روی موهای تو است

2006-09-03T12:40:00.000-07:00

گمان می کند این بار
جاودان عنصر شب
دیرتر می پاید

دودی از دور به او می گوید
دیرتر می خوابد

آتشی می سازد
تا چراغ خورشید
راه را
گم نکند

باران می بارد
آری،آری

بوران در راه است
...

2006-08-29T14:01:00.000-07:00

...

تا به یک قریه رسیدم

مردمانش همه دیوانه ومنگ

وتو گویی،

پاک روانپاک و مشنگ

خنده از لبهاشان پاک نمی شد هرگز!

گردش

2006-08-24T13:20:00.000-07:00

با طوفان چشمانش
بسان رقص ماهی
گرد تمام کوچه، پس کوچه های ذهنم را ربود
بسان آب زمزم ،
زلال بود و خنک
مژده مور مور بیدار شدن دستان لرزانش را می گویم
یادت هست؟
همان دستان کویربسته غرق عرق نشسته
پاسبانان لبخند را می گویم
همان گامهای پرصلابتی که نفس را به شماره می گرفتند و سپیده را به کناره
آی ای ستاره کویر و دشت مه گرفته
طوفان به نیاز بازی چشمان تو منتظر نشسته در کمین
هان ای سپهر خاطرات ژرف
دوباره یک حصار آهنی برای خاطر ستاره ها رقم بزن
بدان امید که از گزند حادثه سروتن تمامشان

امان شود

متن اعلامیه جهانی حقوق بشر

2006-08-21T16:14:00.002-07:00

...می دانم امروز 19 آذر نیست ،اما شاید 19 آذر آید ولی

http://www.tabarestan.info/site_img/hughugh-e%20bashar-%20humanright.pdf

چشم انتظار 1

2006-08-17T13:37:00.000-07:00

کاش می شد
شبی فرابرسد
که در چشمانت
بیشتر از عروس کودکی شوم
در دستانت لطیف تر از ابریشم
ودر نظرت
زیباتر از گلهای بهاری
همانها
که هیچگاه نمی پژمرند
ای کاش می شد
ای کاش

......

85.4.24

آتش بس

2006-08-15T12:50:00.000-07:00

خودش مسلمان است
برادرش یهودی
وخواهرش مسیحی
پدرش به آیین مهر بود ومادرش ابراهیمی

نگاه کن دستهاشان را
که چگونه پلکان شباویز حقیقت شده اند

شعار

2006-08-14T12:31:00.000-07:00

"به فرناز
که قدم زن کوچه روشنایی سپیده هاست"

زندگی
دادن صبحانه به یک رفتگر
افتادن،به زمین خوردن و خاکی شدن
دیدن گریه یک نوزاد تازه زخون پاک شده
دعوی کودک سر قسمت شدن
خاطره اندک کوچک بودن
قهر کردن به سر خاطره ای له شدنیست
و امید است به فانی شدن دریاها
زندگی
عاشق پروانه شدن
به هوای رفتن به دیاری که دگر آسمان رنگ بت است
زندگی
جابه جا کردن ماهی بدرون تنگی در کنار چمن است
معنی زندگیت،
وسعت دستان تو است
نذر کن دستت را
ولی اینبار برای رودی
در دل دشت سپیداری پست
ولی اینبار برای باغی
که نگهبان شبش در خواب است
به خودت باز نگه کن
در آب
سایه کوچک شده است؟

سایه را قسمت کن

تیر 85